Historia Szyizmu (Libro en polaco)

Ghulam Hasan Muharrami

 Tlumaczenie: Barbara Szydłowska

 

Historia Szyizmu – historią żywej szkoły i walecznych zwolenników

 

Historia szyizmu (tashayyu’) stanowi nieodłączną część historii Islamu. Jest ona kontynuacją czasów zapowiedzi religii Islamu pod przewodnictwem Proroka Islamu (s.) i członków Jego Szkoły (Ahl al-Bayt). Pochodzenie nazwy Shi’ah związane jest z postacią samego Świętego Proroka (s.).[1]

 

Pierwszy zalążek szyizmu powstał dzięki grupie wspaniałych i wyróżniających się Współtowarzyszy (sahabah) i naśladowców Proroka (s.), którzy według instrukcji tego Świętego (s.) uwierzyli w konieczność przewodnictwa jego następcy, którym był Ali ibn Ali Talib. Po śmierci Proroka (s.), zwoływaniu potajemnych spotkań w Saqifah jak też tworzeniu dwuznacznej atmosfery wokół wyborów kalifa, dokonuje się w historii szyizmu radykalny zwrot ku innej ścieżce.  W związku z tym, że szyici twardo opowiadają się za swoim liderem (Ali) i są wierni przesłaniom Ahl al-Bayt’u, w rezultacie dzielnie  znosząc wszystkie trudności, nie wyrzekają się swoich ideałów i wierzeń. W efekcie powstrzymują się od udziału w rządach ówczesnej epoki i niechętnie się do nich ustosunkowują.

 

Chociaż występujące różnice między szyitami a zwolennikami kalifatu oficjalnego (ci pierwsi zostali wcześniej wyznaczeni  przez Proroka (s.) na prawowitych następców) przejawiają się w tym, że jednak Szyici po śmierci Proroka (s.) odwołują się w dalszym ciągu do wybitnych nauk i dziedzin Islamu (zasady wiary, prawoznawstwo, hadis, tafsir i pozostałe nauki wypływające z głównego żródła wiedzy, jakimi są Imamowie i Ahl al-Bayt).

 

Szyici stopniowo odłączają się od zwolenników kalifatu oficjalnego i zaczynają kreślić nową linię działań nadając swoim myślom i kulturze nowy wymiar. Kwestia ta sama w sobie odbiła się nadzwyczajnym echem w historii i kulturze szyickiej. W efekcie spójna i zjednoczona jest w stanie uchronić się od deformacji i uodpornić na inne ciosy.

 

W świetle przynależności do Imamów i Ahl al-Bayt-u Szyici praktycznie stają się kopalnią wiedzy i duchowymi ich spadkobiercami na przestrzeni całej historii. Kultura szyicka na zawsze stała się kulturą promienną, dynamiczną i autentycznie głęboką do tego stopnia, iż niektórzy z jej przeciwników zmuszeni byli ją docenić.

Na przykład, Shams ad-Din Muhammad adh-Dhahabi (ur.747H), jeden z najbardziej wyróżniających się uczonych Szkoły Sunnitów w ósmym wieku Hidżry, znany z antyszyickich wystąpień, komentuje nadmierną wyniosłość jednego z uczniów Imama Sodeq’a (Aban ibn Taghlib), ale z przykrością akceptuje ów prestiż. Oskarża Taghlib’a o niepotrzebne wprowadzanie pewnych innowacji do religii (szyickiej) i, mimo to, uważa go za wiarygodnego i prawdomównego. Później zresztą napisze:

 

Moda na Szyizm znajduje coraz więcej zwolenników wśród ludzi wierzących, miłosiernych i sprawiedliwych. Jeśli hadisy przekazywane przez nich nie zostaną zaakceptowane, znaczna część faktów i pr może ulec zatraceniu;  byłaby to wielka szkoda. [2]

    

Z drugiej strony Szyizm, podobnie jak każda inna tendencja dotycząca prawa islamskiego, np. madhhab (wybrana ścieżka)  i maktab (szkoła) przechodząc przez powikłane okoliczności historyczne, liczne wzloty i upadki, w efekcie nie zdołał uodpornić się na wewnętrzne rozłamy i podziały, które niosły ze sobą mnóstwo problemów. Przeniknięcie ghulat‘u  w szeregi szyickie, który został jednoznacznie odrzucony przez  liderów szyickich – zaostrzył tylko problemy.[3]

 

Odsuwając to na plan dalszy, można się domyślić, że Szyici przejdą w ciągu czternastu wieków przez różne fazy i transformacje rozwoju w różnorodnych dziedzinach i sferach.

Książka autorstwa Hujjat al-Islam Sheik’a Ghulam-Husayn’a Muharrami’ego, zrozumiała i wartościowa dla czytelnika, jest rezultatem mozolnych wysiłków i badań. Ukazuje względnie cenny obraz historii dziejów szyickich i podkreśla ich zalety zestawiając je z innymi podobnymi dziełami, których liczba jest mała.

Na szczęście te, które zostały do tej pory opublikowane stały się przewodnikiem dla piszących prace magisterskie, a dla wielu autorytetów wartością naukową i rzeczywistym celem zainteresowania.

Z niecierpliwością oczekujemy od autora dalszych znakomitych dzieł.

 

 

 

Mahdi Pishva’i

Qum

Khordod 1380 (kalendarz słoneczny)

Rabbi al-Awwal 1422 (kalendarz księżycowy)

 

tarikhe-szyizm-lahestani-part-1.pdf

[1]  Prorok (s.) użył po raz pierwszy tego terminu w kontekście ‘Ali i jego Shi’ah (naśladowcy, stronnicy)’.

[2]    Mizan al-I’tidal, Dar al-Fikr, Beirut, t.1, s. 4.

[3]  Ghulat-tak określa się tych, którzy wierzą w Islam, ale z przesadną dewocją odnoszą się do proroków lub Imamów. Wśród nich znajdują się tacy, którzy wierzą, że Imam może być wcieleniem Boga (np. wg. nich Ali jest żywym wcieleniem Boga) co jest niezgodne z podstawowymi zasadami wiary islamskiej, bo według Muzułmanów nikt i nic nie może być wcieleniem Boga. Bóg może jedynie się manifestować (Przyp. tłum.).

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s